Een maand niet bloggen was een prettige pauze. Zowiezo vond ik niet dat er verschrikkelijk veel interessants gebeurd is in de afgelopen maand. Ik heb niet het idee dat ik wat gemist heb door me deze maand te onthouden van commentaar.
Verder ben ikzelf inmiddels terugverhuisd naar Nederland en zo was het voor mij moeilijk om enthousiasme op te brengen over zulk soort prangende vragen of Geert Wilders nu wel of niet meedoet met de gemeenteraadsverkiezingen terwijl ik eigenlijk bezig ben met de vraag hoe ik alles wat ik bij IKEA heb aangeschaft in mijn nieuwe flat moet stouwen.
Vandaag was ik dan op mijn eerste 'uitje' sinds ik ben verhuisd en begaf me naar het huistheater 'de Twee Duiven' in het pittoreske Groede. Daar werd door negen zomerschoolcursisten Altviool (het merendeel conservatoriumstudenten) een concert gegeven met werk van o.a. Piazolla, Tsjaikovsky, Bruch en Rimski-Korsakov.
Ondanks dat ik geen uitgesproken fan ben van de Romantiek was het een prettig concert met een aantal uitstekende uitvoeringen. Als ik zou moeten kiezen zou mijn voorkeur uitgaan voor Tsjaikowski's Herfstlied dat door Diederick Ensink, Brigitte van der Vuurst, Walter de Kok en Victor Brasovenu gezamenlijk werd vertolkt.
Omdat de luisteraar natuurlijk ook wat wil voeg ik hier dan een link toe aan een heel andere uitvoering van het Herfstlied, met Mark Farago achter de piano:
27 August 2009
28 July 2009
Zomerreces
Dit blog is met zomerreces.
Hoewel het mogelijk is dat er sporadisch gepost wordt zullen er geen regelmatige bijdragen geplaatst worden.
Een prettige zomer toegewenst,
Jan-Jaap.
Hoewel het mogelijk is dat er sporadisch gepost wordt zullen er geen regelmatige bijdragen geplaatst worden.
Een prettige zomer toegewenst,
Jan-Jaap.
13 July 2009
Stabiliteit en Formatie
Een paar dagen geleden viel me zomaar iets te binnen.
Paars II viel voor het einde van de rit (een kleine maand, maar toch) en sindsdien heeft geen enkel kabinet de volle vier jaar uitgezeten.
Toen ik een en ander nakeek op Wikipedia bleek het te kloppen. Paars I was het laatste kabinet dat niet door interne of externe strubbelingen ineenzakte. Dat is al weer elf jaar geleden. Het huidige kabinet lijkt in ieder geval alleen nog in functie te blijven omdat geen enkele partij iets te winnen heeft door te breken: de angst voor Wilders is, ironisch genoeg, op dit moment de grootste stabiliserende factor in de Nederlandse politiek.
Misschien is het niks; maar zou het niet zo kunnen zijn dat dit geen kwestie meer is van incidenten - maar juist een teken is van een nieuwe politieke trend?
We denken wel eens dat de Nederlandse coalitiepolitiek uitblinkt door stabiliteit; maar in feite is het pas sinds het Kabinet de Jong (1967-1971) het geval dat na-oorlogse kabinetten de parlementaire rit uitzitten. Slechts een enkel na-oorlogs kabinet overleefde de volle vier jaar; de kabinetten de Quay en Drees II waren de enige uitzonderingen.
Misschien moeten we dus niet te geschokt zijn over het feit dat kabinetten een kleinere halfwaardetijd lijken te hebben dan in de jaren `70, `80 en `90. De politieke context is inmiddels een totaal andere: na de fusies die leidden tot de vorming van het CDA werd het Nederlandse politieke krachtenveld geconsolideerd; drie - en zelfs tweepartijenkabinetten (van Agt I, Lubbers I, II & III) werden de norm.
Inmiddels zijn CDA en PvdA beiden afgekalfd: zelfs de allergrootste partijen harken niet meer dan zo´n 20% van de stemmen bijeen. Het speelveld ligt wagenwijd open.
Het enige driepartijenkabinet dat mogelijk is, als we de peilingen mogen geloven, is een CDA/PVV/VVD kabinet dat met pijn en moeite op 77 zetels komt te staan.
Het enige niet totaal ongeloofwaardige alternatief zou een "CDA + Links" kabinet zijn van CDA. PvdA, D66 en GL dat op 78 zetels uit zou komen. Regeringsdeelname van de SP lijkt me uitgesloten, PvdA en VVD lijken elkaar definitief niet meer te lusten, en het CDA zou kunnen besluiten dat Wilders aan de macht helpen nét te risicovol is.
De vierpartijenoptie zou wel eens uit de bus kunnen komen als Geert Wilders´ partij net de grootste zou worden. Het CDA is geen partij voor tweede viool. Nu lijken vier partijen best veel voor een kabinet, maar de kabinetten Biesheuvel (1971-1973) en den Uyl (1973-1977) bestonden allebei uit vijf partijen elk en er zou dus niets nieuws onder de politieke zon zijn.
Als de huidige peilingen betrouwbaar zijn, zijn er in ieder geval twee onontsnapbare conclusies: het CDA blijft hoe dan ook regeringspartij en heeft de keuze om of met GroenLinks, of met de PVV te gaan regeren. Voor het CDA is dan de keuze tussen de Scylla van de Groene politiek en de Charybdis van Geert Wilders.
Andere alternatieven lijken er op dit moment niet te zijn.
Paars II viel voor het einde van de rit (een kleine maand, maar toch) en sindsdien heeft geen enkel kabinet de volle vier jaar uitgezeten.
Toen ik een en ander nakeek op Wikipedia bleek het te kloppen. Paars I was het laatste kabinet dat niet door interne of externe strubbelingen ineenzakte. Dat is al weer elf jaar geleden. Het huidige kabinet lijkt in ieder geval alleen nog in functie te blijven omdat geen enkele partij iets te winnen heeft door te breken: de angst voor Wilders is, ironisch genoeg, op dit moment de grootste stabiliserende factor in de Nederlandse politiek.
Misschien is het niks; maar zou het niet zo kunnen zijn dat dit geen kwestie meer is van incidenten - maar juist een teken is van een nieuwe politieke trend?
We denken wel eens dat de Nederlandse coalitiepolitiek uitblinkt door stabiliteit; maar in feite is het pas sinds het Kabinet de Jong (1967-1971) het geval dat na-oorlogse kabinetten de parlementaire rit uitzitten. Slechts een enkel na-oorlogs kabinet overleefde de volle vier jaar; de kabinetten de Quay en Drees II waren de enige uitzonderingen.
Misschien moeten we dus niet te geschokt zijn over het feit dat kabinetten een kleinere halfwaardetijd lijken te hebben dan in de jaren `70, `80 en `90. De politieke context is inmiddels een totaal andere: na de fusies die leidden tot de vorming van het CDA werd het Nederlandse politieke krachtenveld geconsolideerd; drie - en zelfs tweepartijenkabinetten (van Agt I, Lubbers I, II & III) werden de norm.
Inmiddels zijn CDA en PvdA beiden afgekalfd: zelfs de allergrootste partijen harken niet meer dan zo´n 20% van de stemmen bijeen. Het speelveld ligt wagenwijd open.
Het enige driepartijenkabinet dat mogelijk is, als we de peilingen mogen geloven, is een CDA/PVV/VVD kabinet dat met pijn en moeite op 77 zetels komt te staan.
Het enige niet totaal ongeloofwaardige alternatief zou een "CDA + Links" kabinet zijn van CDA. PvdA, D66 en GL dat op 78 zetels uit zou komen. Regeringsdeelname van de SP lijkt me uitgesloten, PvdA en VVD lijken elkaar definitief niet meer te lusten, en het CDA zou kunnen besluiten dat Wilders aan de macht helpen nét te risicovol is.
De vierpartijenoptie zou wel eens uit de bus kunnen komen als Geert Wilders´ partij net de grootste zou worden. Het CDA is geen partij voor tweede viool. Nu lijken vier partijen best veel voor een kabinet, maar de kabinetten Biesheuvel (1971-1973) en den Uyl (1973-1977) bestonden allebei uit vijf partijen elk en er zou dus niets nieuws onder de politieke zon zijn.
Als de huidige peilingen betrouwbaar zijn, zijn er in ieder geval twee onontsnapbare conclusies: het CDA blijft hoe dan ook regeringspartij en heeft de keuze om of met GroenLinks, of met de PVV te gaan regeren. Voor het CDA is dan de keuze tussen de Scylla van de Groene politiek en de Charybdis van Geert Wilders.
Andere alternatieven lijken er op dit moment niet te zijn.
07 July 2009
TON laat leden toe.
U weet wel.
TON.
'Trots op Nederland' dus.
Nee? Dat is die club van Rita Verdonk.
Rita, u weet wel, die was een tijdje geleden minister en ze stond een jaar geleden nog op twintig zetels in de peilingen.
Mocht er inmiddels een belletje zijn gaan rinkelen: u mag inmiddels lid worden van TON. Of het iets gaat uitmaken is een tweede: nu de ster van Rita al een heel eind ten onder lijkt te zijn gegaan denk ik dat dit besluit weinig meer is dan mosterd na de maaltijd.
Rita Verdonk heeft haar kans gehad - en zij heeft die kans laten lopen.
Op het moment dat alle aandacht op haar gevestigd was had zij haar moment kunnen nemen: the readiness is all zoals Shakespeare zei. In plaats daarvan heeft zij het toegelaten dat Geert Wilders haar van de voorpagina's verdrong en maakte ze zichzelf onzichtbaar door achter de coulissen te gaan experimenteren met schimmige BV's en stichtingen.
Het politieke initiatief raakte ze kwijt, en heeft ze niet meer terug gekregen. Als ze rond haar afscheiding de deuren wagenwijd had opengezet voor teleurgestelde VVD'ers had ze zo duizenden leden kunnen oprapen. Nu lijkt het mij voor haar te laat. Een week na de Europese verkiezingen verdween ze zelfs - volgens de Hond - virtueel zelfs helemaal uit de Kamer.
Comebacks zijn natuurlijk altijd mogelijk - maar tenzij de beweging van Wilders op de een of andere manier zijn glans gaat verliezen, bijvoorbeeld door zo extreem te worden dat zelfs de meest ontevreden kiezer het niet meer trekt, gaat het weinig worden met TON. Dan maakt het ook niet meer uit of TON leden heeft of niet.
TON.
'Trots op Nederland' dus.
Nee? Dat is die club van Rita Verdonk.
Rita, u weet wel, die was een tijdje geleden minister en ze stond een jaar geleden nog op twintig zetels in de peilingen.
Mocht er inmiddels een belletje zijn gaan rinkelen: u mag inmiddels lid worden van TON. Of het iets gaat uitmaken is een tweede: nu de ster van Rita al een heel eind ten onder lijkt te zijn gegaan denk ik dat dit besluit weinig meer is dan mosterd na de maaltijd.
Rita Verdonk heeft haar kans gehad - en zij heeft die kans laten lopen.
Op het moment dat alle aandacht op haar gevestigd was had zij haar moment kunnen nemen: the readiness is all zoals Shakespeare zei. In plaats daarvan heeft zij het toegelaten dat Geert Wilders haar van de voorpagina's verdrong en maakte ze zichzelf onzichtbaar door achter de coulissen te gaan experimenteren met schimmige BV's en stichtingen.
Het politieke initiatief raakte ze kwijt, en heeft ze niet meer terug gekregen. Als ze rond haar afscheiding de deuren wagenwijd had opengezet voor teleurgestelde VVD'ers had ze zo duizenden leden kunnen oprapen. Nu lijkt het mij voor haar te laat. Een week na de Europese verkiezingen verdween ze zelfs - volgens de Hond - virtueel zelfs helemaal uit de Kamer.
Comebacks zijn natuurlijk altijd mogelijk - maar tenzij de beweging van Wilders op de een of andere manier zijn glans gaat verliezen, bijvoorbeeld door zo extreem te worden dat zelfs de meest ontevreden kiezer het niet meer trekt, gaat het weinig worden met TON. Dan maakt het ook niet meer uit of TON leden heeft of niet.
03 July 2009
Vrijdagse Muziekvideo
Deze week, kort maar krachtig: de ouverture uit het Ballet de la Nuit van Lully. Een andere versie uit de prachtige film Le Roi Danse kunt u hier zien.
02 July 2009
Subsidie voor Bewegingen, een Slecht Idee
Gisteren meldde het NRC dat minister ter Horst (PvdA) een voorstel aan het voorbereiden is met als strekking dat 'ledenloze' politieke 'bewegingen', zoals die van Rita Verdonk en Geert Wilders in de toekomst toch aanspraak kunnen maken op subsidies.
Daarmee lijkt ze afstand te nemen van haar eerder ingenomen standpunt waarin zij stelde dat bewegingen die doelbewust niemand toestaan lid te worden niet beloond mogen worden met belastinggeld.
Dit is een onwenselijke ontwikkeling: Om te beginnen is in de kieswet is vastgesteld dat politieke partijen die zich willen laten registreren bij de Kiesraad een vereniging moeten zijn. Dit voorschrift geldt op alle niveau's: nationaal, provinciaal en gemeentelijk. De eis dat een politieke groepering zich als vereniging constitueert is dus een harde eis. Het is dus duidelijk de bedoeling van de wetgever dat alleen verenigingen - deelnemen aan verkiezingen. Dit is niet zonder reden.
In elke vereniging zet het Burgerlijk Wetboek de lijnen uit in de verhouding tussen leden en vereniging. Leden hebben binnen elke vereniging duidelijk omschreven rechten. Partijleden hebben - op z`n minst een beetje - invloed op het partijbeleid. De statuten laten ruimte voor veel (D66) of weinig (SP) invloed - maar de grote lijnen liggen er: de verhouding tussen vereniging en lid is geen eenrichtingsverkeer. De gedachte achter deze eis van de kieswet is dat politieke groeperingen ruimte dienen te laten voor participatie van hun leden. Als de wetgever dit niet voor ogen had gehad, dan had deze ruimte gelaten voor, bv., stichtingen om als politieke groepering op te treden.
Het probleem is niet dat de PVV, of andere beweging, slechts een handvol leden heeft.
Een 'eenlidsvereniging' lijkt duidelijk in strijd met de systematiek van het verenigingsrecht en Mr. Fred Kollen houdt het in zijn De Vereniging in de Praktijk - de bijbel van het verenigingsrecht - op een absoluut minimum van drie leden. Men kan dus zeggen dat de Partij voor de Vrijheid, met een of drie leden, op gespannen voet staat met het verenigingsrecht - maar dat is niet het grootste probleem. Er is niks op tegen dat een vereniging met weinig leden desondanks een groot aantal zetels haalt.
Het wezenlijke probleem is dat, hoewel de PVV een verenigingsstructuur kent, de PVV niet openstaat voor nieuwe leden. Wederom is dit strikt verenigingsrechtelijk geen probleem - niemand kan zichzelf tot lid verklaren van een vereniging. Lidmaatschap pas tot stand komt na inwilliging (door de vereniging) van een verzoek (van het aspirant-lid).
Maar de PVV is echter niet zomaar een vereniging is, maar een politieke groepering en als zulks oefenen ze grote invloed uit op de invulling van het passieve kiesrecht. Het probleem is dat de politieke groepering in kwestie principieel niet open staat voor derden en als zulks invloed op de uitoefening van het passieve kiesrecht wordt beperkt tot een kleine oligarchie (de zittende leden) .
Dit is duidelijk in strijd met de bedoeling van de wetgever in de kieswet - en mogelijkerwijs in strijd met de jurisprudentie. Het Burgerlijk Wetboek gaat er in ieder geval van uit in 2:33 dat verenigingen in principe open staan voor leden, tenzij anders wordt bepaald in de statuten.
Een vereniging moet dus expliciet statutair vastleggen dat het geen leden toelaat, omdat anders mensen in principe lid kunnen worden.
Het bestuur kan besluiten leden niet toe te laten, maar dit is geen discretionaire bevoegdheid. Weigeringen kunnen worden aangevochten voor de rechter. Als een vereniging echter besluit dat het lidmaatschap statutair ingeperkt wordt, is men nog niet uit de brand: De SGP, bijvoorbeeld, verbood het vrouwen tot 2006 om volwaardig lid te worden van de partij. Het Clara Wichmann proefprocessenfonds en andere groeperingen vochten deze inperking aan.
Hun argument was dat de Staat het passief kiesrecht zo heeft ingericht "dat de laatste en formele fase van kandidaatstelling en van doorslaggevende betekenis is voor wie het passieve kiesrecht kunnen uitoefenen. Politieke partijen kunnen daarmee een vergaande invloed uitoefenen op het kandideren in de partij en daarmede op het passieve kiesrecht" (Kollen 2007: 146) Door vrouwen uit te sluiten van lidmaatschap beperkte de SGP dus het passieve kiesrecht van vrouwen.
Het gaat er dus niet om dat de SGP als vereniging geen vrouwen toe wil laten, dat doet het Utrechts Studentencorps ook niet, maar het USC neemt ook geen zetels in de Staten-Generaal in. Het probleem is niet dat de PVV als vereniging geen nieuwe leden toelaat, het probleem is dat als de PVV statutair heeft vastgelegd dat zij geen leden toelaat, zij dus volgens die redenering, die gevolgd werd door het Hof in Den Haag, het passieve kiesrecht in het algemeen beperkt.
Als de uitspraak van het Hof in stand blijft bij een toekomstige uitspraak van de Hoge Raad ziet het er slecht uit voor een toekomstig besluit om een ledenweigerende PVV subsidie te gaan verlenen.
A fortiori geldt de redenering van het Hof dan ook voor hen. Een ledenweigerende partij beperkt burgers in het algemeen in het uitoefenen van hun passief kiesrecht. Als zulks verdienen 'bewegingen' dus geen subsidie; zij versterken de democratie niet. In tegendeel: zij ondermijnen haar juist.
Daarmee lijkt ze afstand te nemen van haar eerder ingenomen standpunt waarin zij stelde dat bewegingen die doelbewust niemand toestaan lid te worden niet beloond mogen worden met belastinggeld.
Dit is een onwenselijke ontwikkeling: Om te beginnen is in de kieswet is vastgesteld dat politieke partijen die zich willen laten registreren bij de Kiesraad een vereniging moeten zijn. Dit voorschrift geldt op alle niveau's: nationaal, provinciaal en gemeentelijk. De eis dat een politieke groepering zich als vereniging constitueert is dus een harde eis. Het is dus duidelijk de bedoeling van de wetgever dat alleen verenigingen - deelnemen aan verkiezingen. Dit is niet zonder reden.
In elke vereniging zet het Burgerlijk Wetboek de lijnen uit in de verhouding tussen leden en vereniging. Leden hebben binnen elke vereniging duidelijk omschreven rechten. Partijleden hebben - op z`n minst een beetje - invloed op het partijbeleid. De statuten laten ruimte voor veel (D66) of weinig (SP) invloed - maar de grote lijnen liggen er: de verhouding tussen vereniging en lid is geen eenrichtingsverkeer. De gedachte achter deze eis van de kieswet is dat politieke groeperingen ruimte dienen te laten voor participatie van hun leden. Als de wetgever dit niet voor ogen had gehad, dan had deze ruimte gelaten voor, bv., stichtingen om als politieke groepering op te treden.
Het probleem is niet dat de PVV, of andere beweging, slechts een handvol leden heeft.
Een 'eenlidsvereniging' lijkt duidelijk in strijd met de systematiek van het verenigingsrecht en Mr. Fred Kollen houdt het in zijn De Vereniging in de Praktijk - de bijbel van het verenigingsrecht - op een absoluut minimum van drie leden. Men kan dus zeggen dat de Partij voor de Vrijheid, met een of drie leden, op gespannen voet staat met het verenigingsrecht - maar dat is niet het grootste probleem. Er is niks op tegen dat een vereniging met weinig leden desondanks een groot aantal zetels haalt.
Het wezenlijke probleem is dat, hoewel de PVV een verenigingsstructuur kent, de PVV niet openstaat voor nieuwe leden. Wederom is dit strikt verenigingsrechtelijk geen probleem - niemand kan zichzelf tot lid verklaren van een vereniging. Lidmaatschap pas tot stand komt na inwilliging (door de vereniging) van een verzoek (van het aspirant-lid).
Maar de PVV is echter niet zomaar een vereniging is, maar een politieke groepering en als zulks oefenen ze grote invloed uit op de invulling van het passieve kiesrecht. Het probleem is dat de politieke groepering in kwestie principieel niet open staat voor derden en als zulks invloed op de uitoefening van het passieve kiesrecht wordt beperkt tot een kleine oligarchie (de zittende leden) .
Dit is duidelijk in strijd met de bedoeling van de wetgever in de kieswet - en mogelijkerwijs in strijd met de jurisprudentie. Het Burgerlijk Wetboek gaat er in ieder geval van uit in 2:33 dat verenigingen in principe open staan voor leden, tenzij anders wordt bepaald in de statuten.
Een vereniging moet dus expliciet statutair vastleggen dat het geen leden toelaat, omdat anders mensen in principe lid kunnen worden.
Het bestuur kan besluiten leden niet toe te laten, maar dit is geen discretionaire bevoegdheid. Weigeringen kunnen worden aangevochten voor de rechter. Als een vereniging echter besluit dat het lidmaatschap statutair ingeperkt wordt, is men nog niet uit de brand: De SGP, bijvoorbeeld, verbood het vrouwen tot 2006 om volwaardig lid te worden van de partij. Het Clara Wichmann proefprocessenfonds en andere groeperingen vochten deze inperking aan.
Hun argument was dat de Staat het passief kiesrecht zo heeft ingericht "dat de laatste en formele fase van kandidaatstelling en van doorslaggevende betekenis is voor wie het passieve kiesrecht kunnen uitoefenen. Politieke partijen kunnen daarmee een vergaande invloed uitoefenen op het kandideren in de partij en daarmede op het passieve kiesrecht" (Kollen 2007: 146) Door vrouwen uit te sluiten van lidmaatschap beperkte de SGP dus het passieve kiesrecht van vrouwen.
Het gaat er dus niet om dat de SGP als vereniging geen vrouwen toe wil laten, dat doet het Utrechts Studentencorps ook niet, maar het USC neemt ook geen zetels in de Staten-Generaal in. Het probleem is niet dat de PVV als vereniging geen nieuwe leden toelaat, het probleem is dat als de PVV statutair heeft vastgelegd dat zij geen leden toelaat, zij dus volgens die redenering, die gevolgd werd door het Hof in Den Haag, het passieve kiesrecht in het algemeen beperkt.
Als de uitspraak van het Hof in stand blijft bij een toekomstige uitspraak van de Hoge Raad ziet het er slecht uit voor een toekomstig besluit om een ledenweigerende PVV subsidie te gaan verlenen.
A fortiori geldt de redenering van het Hof dan ook voor hen. Een ledenweigerende partij beperkt burgers in het algemeen in het uitoefenen van hun passief kiesrecht. Als zulks verdienen 'bewegingen' dus geen subsidie; zij versterken de democratie niet. In tegendeel: zij ondermijnen haar juist.
26 June 2009
De Vrijdagse Muziek Video
Het is weer vrijdag, en hoewel mijn pen nog steeds droog staat heb ik wel een stemmig stuk muziek gevonden!
Vandaag: De Tombeau de mr. Meliton van Marin Marais, geschreven voor twee viola da gamba's en een continuogroup:
Vandaag: De Tombeau de mr. Meliton van Marin Marais, geschreven voor twee viola da gamba's en een continuogroup:
23 June 2009
Kort Tussendoor
Nee, ik lig niet stil. Ik merk wel dat ik even moe ben van toegepaste politiek en analyse van stembusuitslagen
Tegelijkertijd zit ik te broeden op een serie artikelen over macht, populisme, democratie, en democratisering.
Het zal nog wel even duren voordat er iets 'af' is, ik merk dat ik eerst weer even terug de boeken inmoet. Ik had graag ook het nieuwe boek van Anton Zijderveld tot mijn beschikking gehad, maar dat lijkt hier niet verkrijgbaar te zijn. Dat moet anders maar wachten totdat ik weer in Nederland ben.
De voorlopige eerste aflevering, of eerste deel, wordt een analyse van Mark Boven's stelling over de Diplomademocratie - het idee dat de maatschappelijke tweedeling tussen hoger en lager opgeleiden op dit de meest dominante en meest verklarende tweedeling is in de Nederlandse politiek. De tekst is hier te vinden. Er is ook nog een uitgebreidere versie, van dik in de 120 pagina's - maar daar ontbreekt me de moed even voor.
Ik hoop over een paar dagen de eerste aflevering gereed te hebben.
Tegelijkertijd zit ik te broeden op een serie artikelen over macht, populisme, democratie, en democratisering.
Het zal nog wel even duren voordat er iets 'af' is, ik merk dat ik eerst weer even terug de boeken inmoet. Ik had graag ook het nieuwe boek van Anton Zijderveld tot mijn beschikking gehad, maar dat lijkt hier niet verkrijgbaar te zijn. Dat moet anders maar wachten totdat ik weer in Nederland ben.
De voorlopige eerste aflevering, of eerste deel, wordt een analyse van Mark Boven's stelling over de Diplomademocratie - het idee dat de maatschappelijke tweedeling tussen hoger en lager opgeleiden op dit de meest dominante en meest verklarende tweedeling is in de Nederlandse politiek. De tekst is hier te vinden. Er is ook nog een uitgebreidere versie, van dik in de 120 pagina's - maar daar ontbreekt me de moed even voor.
Ik hoop over een paar dagen de eerste aflevering gereed te hebben.
20 June 2009
Brown-and-out
Vandaag viel mijn oog op een headline in een van de Britse kranten: "PM not keen on trappings of power". De eerste gedachte die in me opkwam was dat dat probleem zichzelf wel oplost: Over een jaar zullen er niet bijster veel 'trappings of power' meer zijn voor Brown en zijn bende.
In ander nieuws: beter laat dan niet heeft is de Met eindelijk met een politie-onderzoek begonnen naar de kennelijk frauduleuze claims ingediend door Lagerhuis-leden als Chaytor en Morley (rente claimen voor niet-bestaande hypotheken) en Barones Uddin (gefoezel met onroerend goed & belastingontduiking). De pijn voor de Britse Lagerhuisleden is nog verre van voorbij. De (gecensureerde) declaraties zijn inmiddels openbaar gemaakt en, spijtig voor de geachte leden, ze zijn niet gecensureerd genoeg en de Guardian heeft inmiddels haar lezers aan het werk gezet. Die hebben ook al weer wat opgesnord. Dus misschien wil Celia Barlow even uitleggen waarom ze tientallen treinkaartjes op kindertarief declareerde? (Ter informatie: alleen persoonlijke reiskosten mogen worden gedeclareerd)
En verder vond Gerald Kaufmann (die van die televisie van £9.000) dat hij recht had op een pen van £225.
En verder: als kamerleden nu klagen dat die nare negatieve media-aandacht maar niet weggaat, dan hadden ze misschien ook niet jarenlang absurde claims moeten indienen.
In ander nieuws: beter laat dan niet heeft is de Met eindelijk met een politie-onderzoek begonnen naar de kennelijk frauduleuze claims ingediend door Lagerhuis-leden als Chaytor en Morley (rente claimen voor niet-bestaande hypotheken) en Barones Uddin (gefoezel met onroerend goed & belastingontduiking). De pijn voor de Britse Lagerhuisleden is nog verre van voorbij. De (gecensureerde) declaraties zijn inmiddels openbaar gemaakt en, spijtig voor de geachte leden, ze zijn niet gecensureerd genoeg en de Guardian heeft inmiddels haar lezers aan het werk gezet. Die hebben ook al weer wat opgesnord. Dus misschien wil Celia Barlow even uitleggen waarom ze tientallen treinkaartjes op kindertarief declareerde? (Ter informatie: alleen persoonlijke reiskosten mogen worden gedeclareerd)
En verder vond Gerald Kaufmann (die van die televisie van £9.000) dat hij recht had op een pen van £225.
En verder: als kamerleden nu klagen dat die nare negatieve media-aandacht maar niet weggaat, dan hadden ze misschien ook niet jarenlang absurde claims moeten indienen.
19 June 2009
De Vrijdagse Muziek Video
Deze week een wat meer orthodoxe keuze: Johann Sebastian Bach's Kleine Fuga in G-mineur (BWV 578)
Verder valt het me op dat ik deze week eigenlijk weinig schrijf-inspiratie had. Niet dat er niets gebeurde. Geert Wilders die Europa etnisch wil zuiveren en de rampzalige peilingen van de SP waren zeker aandachttrekkend, maar interesseerden me uiteindelijk niet genoeg. Misschien dat er volgende week wat meer uit de virtuele pen vloeit.
Verder valt het me op dat ik deze week eigenlijk weinig schrijf-inspiratie had. Niet dat er niets gebeurde. Geert Wilders die Europa etnisch wil zuiveren en de rampzalige peilingen van de SP waren zeker aandachttrekkend, maar interesseerden me uiteindelijk niet genoeg. Misschien dat er volgende week wat meer uit de virtuele pen vloeit.
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
